دست نوشته های امید
درمصطبه ی عشق تنعم نتوان کرد چون بالش زر نیست بسازیم به خشتی
گاهي وقتا اين قدر مشكلات زيادند كه مجال گفتن نا گفته ها رو به ما نميدند! ولي از صميم قلب مي گم كه همه تون رو با تمام وجود دوست دارم به اميد فردايي سر سبز وآرام
دلم از جور زمان نیک به تنگ آمده است دلم ازحال دل خویش به تنگ آمده است این طلاطم که در این دل می بینم گویی که جهان بامن مسکین به جنگ آمده است صوفی باده فروشی که لاف محبت می زد مانده ام چون سبب است که با تیر خدنگ آمده است خواستیم لب گشاییم وغم دل گوییم گفتند: خموشی به که بی داد آمده است بس که در این دیر تمنای نبودن کردیم ندا آمد:موت ازتو گریزان وبه داد آمده است بس که ما عربده ها دادیم وکسی با ما نیست گفتند: به هوش که ایام بنگ آمده است آن لب حوض ولب یار که یادش خوش باد دیدم بر فتست و با باد خزان آمده است بی یار گل اندام لحظه ایم خوش نمی آمد چه شد که بودنم با او ننگ آمده است طومارها ز عدالت نوشته اند هیهات این لوح صداقت چرا ننگ آمده است ساعات شب هجران به آخر رسد غصه مخور چون امید با قلم خویش به جنگ آمده است به امید آزادی تمامی ما از اسارت نفس و استبداد و آزادی ستیزان مزدور ! وبه امیدروزی که فعل آزادی و شعارش برابر باشدو آن چه که ادعا می کنیم بدان عمل کنیم ضمناازراهنمایی و نظراتتون خوشهال میشم و عیدتون مبارک وبه امید فردایی سرسبز و آرام بدرود
اندرل دل بی وفا ماتم و غم باد آن را که وفا نیست زعالم کم باد دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد جزءغم که هزاران آفرین بر غم باد در خزان هجر گل اي بلبل طبع حزين خامشي شرط وفاداري بود غوغا چرا به دليل بي دليلي نتونستم بنويسم....................! محمدحسین بهجت تبریزی/شهریار/ هر كه رنجاند مرا خدايا تو برنجانش هركه گرياند مراخدايا تو به گريانش هرحسودي كه مرا دشنامي داد هر چه خواهي بكنش، بسوزانش دارم از دارجهان ذوق نوشتن يارب اين عطايي كه دادييم، تو نگهدارش اين ندامت نامه ي ما شعرش خوانند زطوفان حوادث تو محفوظ دارش هركه دارد با من سرجنگ امروز تو بگرداب بلاها بشورانش طالع منحوس مرا به تحريرجفا بنوشتي بارالها:جيمش بربادكن، وفا، بنگارش ديدم اميد دوش توبه زمي پرستي مي كرد چون شكست اين شيشه ي پيمان توببخشايش صد هزاران عيب در اين خانه ي دل داريم ما به ستاري و لطفت صنما بپوشانش به اميد فردايي سر سبز وآرام منتظر نظرات وپيشنهادات وانتقاداي خوبتون هستيم بدرود
با سلام راستش بعضی وقتا فکر می کنیم خیلی حرفا واسه گفتن داریم ولی وقتی می خوایم گفتنیها رو بگیم! فضای ذهنمون میشه خالی از کلمات وانگار چیزی واسه گفتن نداریم!یاشاید به قولی: چه بگویم که از دست عزیزان گله ای نیست گرچه گله ای باشد دگر حوصله ای نیست! به خدا مردم خسته شدند از این موش گربه بازی ها وقصه بافتنی های خاله خرسه که هیچ وقت تمومی نداره! چند وقته یه خبرهایی سرزبون ها افتاده که آقای دهیار از کار برکنارشد وآقایی به نام گمشادی شد جانشین دهیار!حالا یه سوال؟ ملاک و معیار این آقایون شورا برای تعیین وانتخاب دهیار چی هست!؟در انتخاب این فرد روابط دخیل بوده یا ظوابط خدا بهتر می دونه!!بهتر نبود حق انتخاب دهیار را که حق مسلم این مردمه به خودشون واگذار میکردید و می ذاشتید این مردمی که به نظر من به اون درجه از بلوغ فکری رسیدند که خودشون واسه آیندشون تصمیم بگیرند؟ و آیا به نظر شماتوی روستایی با جمعیت چند هزار نفر اصلح ترین فرد این آقا هستند وکس دیگه ای پیدا نشد!!!!!!!!!! بنده هدفم تخریب شخصیت افراد نیست و بر این عقیده ام که هر شخصی در هر پست و مقامی قابل احترامه اما وقتی صحبت حق و حقیقت میشه عاجزم از نگفتن حقیقت! آیا مشکلات این روستا بارفتن یکی و اومدن یکی دیگه به پایان می رسه و همه چیز به خوبی وخوشی تموم میشه!زهی خیال باطل!!!!!!!!!!! واین آقایان به جای این که فکر عوض کردن تن پوش دروغکی دهیاری باشند بهتر نیست فکری برای جوونهای این شهر که دارند تو دام اعتیاد می سوزند بکنند ومن به جرات می تونم بگم که در حال حاضر بیش از شصت درصد جوونای این روستا گرفتار دام اعتیادند وما در چند سال آینده باید منتظر چه رقمی باشیم که این آقایون ازخواب زمستونیشون بیدار شن جوونهایی که هر کدومشون می تونن آینده ای داشته باشند ولی حیف وصد حیف ...! آقایون!! کراک وشیشه داره توی روستا بیداد میکنه و شما هنوز با خودتون درگیرید این رو بیاریم و اون یکی رو بیرونش کنیم ! اگه بچه های خودتون هم معتاد بشن بازم سکوت می کنین ! و می خوام آب پاکی رو دستتون بریزم که نه تنها هدفتون ترقی روستا نیست فقط به دنبال منافع خودتونید راستش چند وقت پیش داشتم با چند جوون میشه گفت: فریب خورده !در مورد علت اعتیادشون صحبت می کردیم اونا این طور می گفتن که اگه ساقی مواد در محل نبود شاید ما به این وضع دچار نبودیم!!!!!!! کی ما به عنوان معتمد و مسئول با کسی که فروشنده این مواد افیونی هست برخورد جدی کردیم! آخرین باری که به در خونه ی این افراد رفتیم و از این کار منعشون کردیم کی بود! اون موقع ای که فروش مشروبات الکلی توی این شهر بیداد می کرد ما کجا بودیم! و شما به عنوان نماینده در مقابل مردم و خدا آیا مسئول نیستید! آقایون ما روشنایی جاده تون رو نمی خوایم ما دهیاریتون رو نمی خوایم پیش رفتی که بانیش شما باشین رو هم نمی خوایم استعفا سخته می دونم!!! اونو می خوایم!!!!!!!!! بازم می گم:جون خلق در آیند به بازار حقیقت ترسم نفروشم متاعی که خریدند والسلام بگذارید تا که در این دام بمیریم تاجانانه و بی نام ونشان بمیریم گر خویش برهانیم زاین دام امروز صیاد جهان در کمین است که به عصیان بمیریم صدبار مردن ما به که این دم خویش برهانیم٫ ولی به زندان بمیریم مامرغان آزاده وسبک بال حیف است که به زند ان٫ در طلب نان بمیریم آزاد زاده شدیم از مادر گیتی زین طوق اسارت٫ به٫ که آزاده بمیریم یادگار خداییم در این ملک خرابات خرم آن روز که با خواندن قرآن بمیریم از رفتن من هزاران ما بروید شیرین است٫محض ماندن بروانه بمیریم گریه کنان آمدیم در این دیر بر از رنج خرم آن روز با لب خندان بمیریم ای دیو ستمکار که از کشتنت باکی نیست آگاه٫ زنده ایم گرچه به افسانه بمیریم امیدا٫ مزن لاف ومکن شکوه زدوران حافظ زتوخوش تر بنوازد٫زنده ایم ونمیریم والسلام به قول بزرگی :زندگانی نتوان گفت٫حیاتی که مراست! زنده آن است که بادوست وصالی دارد ازنکته نظرات وانتقادات٫وبیشنهاداتون خوشهال میشم هرچند که انتقاد اندکی هم تلخه! باز هم میگم: به امید فردایی سرسبز وآرام شرح این غصه ی بی حد مرا گوش که یاد است دوش مرا خلوتی از بوسه و می بود ولی امروز مرا سنگ لحد بوس بداد ست عشرت و ناز و کناری که مرا با او بود هنوز کام اولم نیک به یاد است گویند ز خدا و معشوقه و می که را پسندی خاکم به دهن می و دلبرم به یاد است! این پتک گران که بر سرم می کوبند جای صمد به زبان صنم به زاد ست صد نماز من می خواره ی مست را چه حاصل در سجود خال لب اویم به یاد است! گویند که خدا حاظر و ناظر به جهان است خدا کو که از این غصه نجاتم نداد ست شیرین دهنان عدن را همه یکجا بخوانید تا ببینیم کدامین لب به مراد است عیبم مکنید که بی پرده سخن می رانم که سخن دان چنینم یاد به داد ست گرچه دراین صومعه ی تنگ به خون می گریم امید که چو یوسف مسند مصری به راه است امیدا همای سعادتت که پر کشید زین بام شاید قدمی به بام دلبرت نهاد ست امروز داشتم یه گشتی تو وبلاگ دوستان میزدم نوشته ها شون روتوی ذهنم هک می کردم یکی ازاستقلال نوشته بود ویکی دیگه! آزادی رو تعریف میکرد دیگری سنگ جمهوری رو به سینش میزد... به نظر شما ما تا این شعار ها چقدر فاصله داریم ...!آیا این باوروجود نداره که تمام حقیقت دست یافتنی نیست...آیا نمی شه گفت که عدالت را باید تو بهشت جستجو کرد نه توی این غریب آباد؟ راستش نمی خوام در مورد این که آیا استقلال وآزادی وعدالت وجود داره یانه؟بگم... نمونه ی این بی عدالتی وظلم را در سطح کوچکتر مثل روستای میشی رومیشه باچشم دید...! نمونه بارزش دهیاری روستاست که فقط ما ظاهر قضیه رو می بینیم و از حقیقت امر بی خبر! وفقط نگاهمون به شخص دهیار هست وازکسانی که این بنده ی خدا رو کنترل می کنند و آتیش از زیر گورشون بلند می شه و به ریش ما مردم می خندند بی خبر... نمونه ی اون طرح سامان دهی روشنایی روستا بود که نه ما طرح رو دیدیم ونه سامان دهیش رو اگه شما از این گم شده ی ما خبری دارید !خبر بدید ومژدگونی بگیرید.....! راستش ما می بینیم که در تمام روستاها این طرح به اجرا در اومد الادر این روستا؟درصورتی یک زمانی این روستا سرآمد تمام روستاهابودتا جایی که اولین مدرسه ی منطقه با تلاش مرحوم عبدالعزیزحاجی ابراهیم زرهی به این روستا اومد تا مردم این روستاوتمام روستاهای اطراف که زمانی توانایی خوندن یک مطلب ساده رو نداشتند بچه هاشون بتونند مدارج ترقی رو طی کنند واز نعمت سواد ودرس بهرمند بشن...حالا اون خدا بیامرز ها رفتند وعمرشون را دادند به ما ها ومایی که لاک غفلت رو سرمون کشیدیم ومی گیم بی خیال به من چه...! قدیمی هامون با باورقدیمی هاشون میگن که برید عزیزوعبدالرحمان ومحمد حاجی روزنده کنید تا دوباره میشی. بشه میشی... ولی ما میدونیم که اون بزرگ واران دیگه بیش ما نیستندواین خاک روتحویل ما دادند وخودشون راهی سرای باقی شدند(روحشون شاد و یادشون گرامی) ولی ما میتونیم طوری زندگی کنیم آیندگان وفرزندانمون به ما افتخار کنند وباگرفتن اسم ما احساس افتخار کنند وبه خودشون ببالند که یکی ازاهالی این روستای کهن وزیبا هستند به امید شهری سرسبز وآرام به نام یکتای بی همتا تاکه او یار من است نیست مرا هیچ غمی تاکه اومحرم اسرارمن است نیست مراهیچ غمی رقیبان چو به نابودیم تدبیر کنند تا که اوهم ره وهمراه من است نیست مراهیچ غمی مجنون صفتی گر. سنگی زندوبگریزد این بهای همراهی اوست! نیست مرا هیچ غمی هرسودیده رودرخساره ی اومی بینم که به جزء فکر وصالش نیست مرا هیچ غمی خط بطلان بکشم برهمه لذات جهان که به جزء خط لبش نیست مرا هیچ غمی شرح خاطرغمگین مراگوش خدامی شنود چون که او می شنود نیست مرا هیچ غمی مونسی چوسجاده وتسبیح ودعا دارم من می شکند همه قفلی . نیست مرا هیچ غمی چون که او دارم.اوبا من ومن با اویم گوجهان همه یکسرعدوباشد!نیست مراهیچ غمی همه عمررفت به گناه باده نوشی وجنون نیک میدانم کرمش بیش زگناهم.نیست مراهیچ غمی امید چون برفت زین شهرعجایب .هیهات برروی مزارش بنگارید نیست مراهیچ غمی به نام خدای بی همتا موسم باد خزان به پایان آید همی شبهای هجر پیرکنعان به پایان آید همی این همه جنجال جهان روزی رسد به لطف وکرم.مهربان به اتمام آیدهمی ما به عمر خود نرگس مستانه ندیده ایم دوری نرگس ایام به پایان آید همی صدای ناله وزاری زنای ودهک آید مسعودا.مشونومیدکه این غم به پایان آیدهمی این زخم خشکیده ی زمین روزی به لطف گریه ی آسمان مداوا. شودهمی تا قیامت مراست. شعار!که زندگی چو رود نیل جریان دارد همی صدای رعد آسمان چوبرخواست ازفلک بسی خفته راکه رفته اند به خواب بیدار کند همی خدای آسمان به عدل حکم کند بدان که داد بستاند وظلم. برباد کند همی امیدا شعر توراکسی خواندوآهی نکشید بدان که او احساس ندارد همی به نام یکتای هستی چرخ گردون همه اش روی و.ریا با من کرد غرقه ی زهد ببرد. این دل ما.پر زغم وماتم کرد گویی با من دل خسته سر جنگش بود همه آفات و بلا بر سر ما نازل کرد چه خطایی از من آواره به سمعش بردند که همه عالم به پیکارم جاهز کرد گویی همه کینه ی من دردل اوست ای عجبا به رقیبان من آن داد و مرا این کرد من به تنهایی خود راضی ام از بهر خدا که رهایم کند این غم ولی نی کرد دیشب ازفرط غمش خواب به چشمم نرسید رو سیه باد آن که مرا این کرد من ویک حسرت رویی و یکی گونه ی اشک سرذوقی. که دوایم کند این درد.ولی نی کرد کسی اگه نبود زین هق هق نیمه شبم به جزء آن کس که مرا دید وهی کرد همه ی این دل من رجم گه ناوک یار راضی ام بر همه جوری که بامن کرد امیدامشو نومیدزخدایی که تورانقش ببست که تقدیر توراخود یزدان این کرد چند وقته که هوا نمیشه گفت سرد!ولی یه کم خنک شده و دیگه از اون گرمای طاقت فرسا ی تا بستون خبری نیست!.پرنده ها رو می بینیم که دارن میان تا مهمون خونه هامون بشن وبا اومدن شون با زبون بی زبونی دارن میگن که خیلی دلمون واسه تون تنگ شده.می خواستم از غصه ها ودل تنگی ها بنویسم ولی با خودم گفتم که با به زبون آوردن دل تنگی ها می شه رنگ غصه ها روازتو دلامون پاک کرد ؟ به نظرم با به زبون آوردن بدی ها نه نتها اون خرابی ازبین نمی ره بلکه با تکرار کردنش! اون بدی تو وجودمون زنده تر می شه...! پس به امید روزهایی خوش....بدون هر گونه تیرگی! امشب ای دوست کجایی که دلم در پی توست امشب ای مه برون آی که دلم طالب توست ای فلک غره مشو بر همه کوکب که تو داری این مه خانه ی ما به زهزارکوکب توست جامی از باده ویاری خوش دلکی غرق وصال حاصل عمر من است که فنا شد در پی تو جامم از باده به لب.دل ربایی به کنار عجبم از دلکم زین چرا در پی توست ما گدای ره عشقیم.آن زهد دوصدصاله ی ما خواب شیرینی بیش نبود که فنا شد در پی تو طالعم منحوس و مرا باخوشی کاری نیست گر در این دیر بدهم جان گنهم گردن توست این همه دوری ورنجوری ماکی شود شهد وصال این تمنای نه زیاد است.دل مادرپی توست امیدا به مخموری ومستی همه عمرتوگذشت تا به کی این جهالت هنر وشیوه ی توست یکدم ازقفل اسارت برون آی تا ببینی این همه عیش مدامت خماری بیش نیست تقدیم به توی مهربان مبارک...! لباتون همیشه خندون! ازآمد شدن ما خبردار کسی نیست از اندوه دل ما حزین وار کسی نیست مطرب٫بشکسته٫نی وچنگ ودرگوشه ی مسجد هم صحبت ما به می خانه دگر بار کسی نیست یارم که دوش عربده ی عشق به سر داشت گویا که دگر برمن مجنون نظرش نیست! گویا برفته ست زیادش آن همه دوران! که زده عشوه به قلبم!خبرش نیست٫ عید است وهمه روی بشویید زغم ها ماتم کند آن کس! که به فردوس عدن نیست! آمد قربان و نیامد دل ما به قربش رسوای جهان باد هرآن کس که زین نیست یک قدمی سوی دل رنگ پریده ی ما هرکس که نهد٫کمتر زین مروه وصفانیست خون دلی که خوردم در پی دیدن او کمتر زرنج هاجر٫ در راه امتحان نیست گویند که صوفیان را بر می کده گذر نیست امید که یک خطایی گر هم کند گنه نیست! به امید فردایی سرسبز وآرام گو ييا دراين دير كسي ياركسي نيست گو ييا هم درد دل غم زده ي"سبك بار كسي نيست گوييا حال دل غم زده ها كس نداند گوييا خريدار صداقت دگر بار كسي نيست گوييا بيران طريقت از اين ملك برفتند كه كسي يار كسي مونس و غم خوار كسي نيست! دلی دارم که در آن هست غم دوست درآن دل اشک وخون است از بر دوست غم دل به باد سحر گفتم ولی حیف کین راز دل ما بی ثمر شد خد ایا دولت عشق گنجی ست هرآن کس این ندارد بی ثمر شد مرا در دل وصال روی معشوق که جان از کف٫برفت عشق ها هدرشد من این قرآن به خط خود نوشتم که شاید کسی خواند و هدا شد من آن بانگ به گوش خود شنیدم امیدا خموشی کن ٫خموشی ٬کین هنرشد حالا یه نتیجه ی اخلاقی.اینه که اینجا هیچکی ٫هیچی نمیدونه!پس یه باره بگیم قانون ٫قانون جنگله٫پس بخور تا خورده نشی! . اما یه چیزی که هست اینه که!ما مردم خدا را داریم که همه چیزرو میدونه! پس به امید خدا درکوی غریبان دل٫فریاد که هیچم من هجر شب دوشینم٫آه سحرم فریاد شکوه به کجا آرم یارا غریبم من اشکم به خون شد یار ای مه به کجایی تو در این شب بی کوکب جانا غریبم من هرلحظه خیال تو مستانه کند شعرم آتش بکشم عالم یارا غریبم من اندوه دل قمری با صوت هزار آمیخت بی خود شده ام امشب در عین فریبم من عشاق پی قتلم٫حکمی به صنم دادند حزنی به دل مانده یا بت غریبم من امید کجایی تو٫در عیش وصفایی تو از غم جدایی تو ایام به کامت باد دست نوشته های امید بارالها٫ما را آن ده٫که آن به وما را مگذار به که ومه دست نوشته های امید صداقت با تنی عریان و لرزان سفید رویی سیه چشمی گل اندامی به رخسار همه اهل آشوب شهر خفته بودند ندا نی آمد از کوی ودیوار درآن تاریکی و ظلمات آن شب خدایی شاهدو من سرو دیوار بگفتم ای سیه بخت از کجایی چرا زین حال واین افتاده پایی بگفتا من گلی بودم به بستان خزان آمدببرد ازدستم این جان که بلبل همدمم بودوگل یاس صنوبر در کنارم عطر گیلاس شهره ی شهر بودم بسی من صفا ومروه ی دهر بودم بسی من مرادیگر نمانده جانی ای دوست که خلق نامم به بدنامی برنددوست مراسر دفتر عشق خواندند رقیبان ندانم زین چرا افتاده هستم نصیحتی گویمت!گوش دار ای برادر که گر توراهست چشمی در این سر کین دنیای دنی عیش هزاری ست که بلبل خوش به دیدار بهاریست نه بلبل در این سرا تا ابد ماند بسی بهارآمدوشد.نه این آمد ونه آن ماند زهرهجری چشیده ام که مپرس گشته ام در جهان وآخر کار دلبری برگزیده ام که مپرس آن چنان در هوای خاک درش می رود آب دو دیده ام که مپرس من به گوش خود از زبانش دوش سخنانی شنیده ام که مپرس سوی من لب چه می گزی لب لعلی گزیده ام که مپرس بی تو در کلبه ی گدایی خویش رنج هایی کشید ه ام که مپرس هم چو حافظ دل خون غریب در ره عشق به مقامی رسیده ام که مپرس ما ادما تو زندگی مون خیلی چیز ها را که از دستش میدیم بعد قدرش رو می دونیم .حالا یه سوال واسه چی باید یه چیز را از دست داد تا بعد قدرش را دونست؟مثل"باورامون همون چیز هایی که بهشون عشق می ورزدیم وخیلی چیزهای قشنگ دیگه مثل صداقت .عشق زندگی وخدا!...
نوشـدارویی و بعـد از مرگ سهـراب آمدی سنگدل این زودتر می خــواستی، حالا چـرا
عـمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهـمـان توام، فـردا چـرا
نـازنـیـنا مـا بـه نـاز تـو جـوانـــی داده ایــم دیگـر اکنون با جوانان ناز کـن، بـا مـا چـرا
وه کـه بـا ایـن عـمرهـای کـوتـه بی اعـتبار این همه غافل شدن از چون منی شیدا چـرا
شورفرهادم به پرسش سر بزیر افکنده بود ای لـب شـیـرین جـواب تـلخ سربالا چـــرا
ای شب هجران که یکدم در تو چشم من نخفت این قدر با بخت خواب آلود من، لالا چـرا
آسمان چـون جمع مشتاقان پریشان می کند در شگـفـتم من نمی پاشد ز هـم دنــیـا چـرا
در خـزان هـجر گـل ای بلبل طبع حــزین خامُـشی شـرط وفـاداری بـود، غـوغـا چـرا
شهـریارا بی حبـیب خود نمی کردی سفر این سفـر راه قـیامت می روی، تـنهـا چـرا
به نام يكتاي بي همتا
::ادامه مطلب::
::ادامه مطلب::
حالا بعد از گذشت چندین ماه از اختلاف دهیاری میشی واین شورا مسلک ها! بلاخره این ترازدی خنده دار هم تموم شد! حالا یه سوال؟ این وسط کسی ندونست دلیل این اختلاف وتعطیلی چندین ماهه ی دهیاری چی بود؟خدا می دونه! ولی یه چیزی که هست وخودش را هم نشون داد این بود که به قول قدیمی ها ٬این شهر صاحب نداره!!وگذشته از اینها٫این جنجالی که می تونست به این سادگی تموم بشه٫واسه چی ۶ماه طول کشید٫حالا جوابگوی این تعطیلی چندین ماهه وامدن ورفتن ارباب رجوع ومواجه شدن با یک درب پلمپ شده کی هست ؟اینو هم فکر کنم خدا خودش بهتر میدونه!ومردم ما تا کی باید از این بی کفایتی ها رنج ببرندوغصه بخورند٫اینا هم فکر کنم خدا میدونه.حالا قراره چه بلایی سراین مردم بیاد!!!بازم خدا بهتر میدونه
::ادامه مطلب::
| Design By : ShabGozar.com |